Karaya vuran sadece insanlık mı?

Karaya vuran sadece insanlık mı?

Karaya vuran sadece insanlık mı?

Karaya vuran sadece insanlık mı? Zalim ile mazlumu, iyi ile kötüyü, merhametli ile merhametsizi birbirinden ayıran kalbin terazisidir “vicdan”. Sessizlik içerisinde ki en büyük çığlıktır “vicdan”.

İnsan; vicdanı kadar insandır, bedeni kirli, sözleri kirli, düşünceleri kötü insanlarda bile vicdan mevcut olmasına rağmen kaybedilen insanlık nedeniyle bu duyguyu öylesine bastırır hale geldik ki yanlışlar doğru, kötüler iyi olmaya başladı. Hayata baktığımız pencerenin dışındaki hayatı yaşantımıza almak için ne çabalar sarf ediyoruz oysaki. Yanlışın doğru kabul edildiği küresel çatışmanın hakim olduğu bir dünyada vicdanımızın çığlığına ne kadar sağırız. Hatalarımızı ayna misali bize yansıtan tek gerçeğin vicdanımız olduğunu bildiğimiz için bu kayıtsız kalmalar. Yüksek ses için de sessiziz..

Ölümden bile korkmam diyen neslin vicdanından ne kadar korktuğunu görebiliyoruz.

Önemli olmasa söyler miydi Peygamber.. Denizin ortasında kimsesiz gibi kalmaktı vicdanını yitirmek; ne yöne gitsen görebileceğin tek şey dipsiz bir kuyu, aşılması güç bir denizdir. Yoksa elinde bir güvence ya batarsın o denize ya da bir umutla beklersin.. Ne zaman yitirdik vicdanımızı, ne zaman gerçekleri görebilecek kadar kalp gözümüz açılacak, ne zaman yanlış ile doğruyu ayırabilecek kapasiteye ulaşacağız?

Bizler de ihmal ve vicdansız bir kişiliğin elinde öldükten sonra mı? Geçtiğimiz günlerde yaşanan acı ve bir o kadar da utanç duymamız gereken Bodrum’da yitirilen insanlık dramını gördük. Masum bir yavrunun canına kasteden, Ona bunu layık gören bitmek bilmeyen kavgacı toplum, dinmek bilmeyen hırslar, susmak bilmeyen silahlar, bastırılmayan öfkeler, insan başlığı altında yatan menfaatler ve konuşmayan vicdansız vicdanlar. Kaybettiklerimiz arasında en çok vicdanın yasını tuttum.. En çok ona ağladım. Gittiği günden beri geride sadece gözyaşı, acı, dram, ızdırap bıraktı. Acısı ne unutuldu ne unutturuldu.. Her geçen gün acısını bir kez daha yaşıyorum. Tam unuttum derken ekranlara yansıyan karaya vuran insanlık sözleriyle bir kez daha yanıyor yürekler bir kez daha ölüyü diriltircesine sızlıyor kemikler. İnsanlık sınavından geçemeyen insanlar olarak tarihe geçtik. Dünya nüfusunda bu kadar aciz, yardıma muhtaç, mutsuz, özgürlüğü kısıtlanmış, zorluk çeken insanlar oldukça mutluyum demekten bile utanıyorum.

Bir bilseydik acı veren o gerçekleri bugün yitirilmiş bir toplumda yitik bir vicdan ile her şeye kayıtsız kalmazdık. İnsan değerleri kaybedince anlasa da kaybetmeden önce düşünmeli ya bende kaybedersem … Kayıp yaşamadan kaybedebileceğimizi düşünüp hareket edelim. Vicdanımızın ağır bastığı terazide hile yapmak kazandırmaz sadece kaybettirir..

Karaya vuran sadece insanlık mı?

 

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect. sohbet siteleri | sohbet | chat